یکی از سیاستهای شناخته شده جمهوری اسلامی و رهبر آن علی خامنه ای، نسبت دادن تمام مشکلات درون کشور را به عامل ناشناختۀ خارجی به نام «دشمن» است. به گمان خیلی ها کاربرد بیمارگونۀ واژه «دشمن» از سوی علی خامنه ای و دیگر ملاها صرفا جنبه سیاسی دارد. اما به گفته فریدریش نیچه فیلسوف آلمانی، این موضوع نه صرفا سیاسی، بلکه ریشۀ اخلاقی دارد. نیاز داشتن به دشمن خارجی، زاده ی یک سیستم اخلاقی است که ریشه در کینه توزی یا رسنتیمنت (Ressentiment) دارد.

واژۀ رسنتیمنت (Ressentiment) در زبان پارسی برای آن دو معادل ساخته اند، یکی «کینه توزی» و دیگری «دشمن تراشی». هر چند که این دو واژه تا حدودی معنی واژه رسنتیمنت را می رسانند، اما معنای کامل نیست. رسنتیمنت ویژگی اخلاقی کسانی است که به گفته نیچه «(امکان) واکنش راستین، واکنش عملی، از ایشان دریغ شده است و تنها از راه یک انتقام خیالی(مثلا دوزخ یا آن را به خدا وگذار کردن) آسیبی را که خورده اند جبران توانند کرد.»1

Subscribe now

ملایان در کینه توز بودن، بین مردم شهرت داشته اند. اما این کینه توزی وقتی شکل عملی بخود گرفت، که ملایان  قدرت سیاسی را بدست گرفتند؛ و انتقامی که ناشی از حس فرومایگی بود را از مردم گرفتند. 

نیچه در اینجا روحانیونی مثل خمینی و علی خامنه ای را به شکل هولناک، ولی واقعی به تصویر می کشد: «روحانیون بدترین دشمنان اند – چرا؟، زیرا که کم زورترین مردمان اند: و به دلیل کم زوری شان است که نفرت در ایشان به هیولاوارترین و ترسناک ترین و معنوی ترین و زهرآگین ترین اندازه ها می بالد.  بزرگ ترین نفرت ورزان در تاریخ جهان همواره روحانیون بوده اند؛ همچنین زیرک ترین شان.»2

امروزه در ایران کمتر کسی است که نفرت و کینۀ روحانیون را تجربه و نکرده و به چشم ندیده باشد.

رسنتیمنت ویژگی اخلاقی است؛ که بر وجود یک «دشمن» خیالی، به آنچه «دیگر»، به آنچه «جز – او» ست نه! می گوید. تا بتواند از خود «واکنش» دهد. زیرا به گفته نیچه «کنش آن⟮ها⟯ از بنیاد واکنش است.»3 و در همین رابطه واژه «دشمن» نقش اساسی در سیستم اخلاقی رسنتیمنت دارد، که آنها را وادار به واکنش می کند.

علی خامنه ای و خمینی، اول یک «دشمن» شرور و بسیار «بد» را در ذهن خود می آفرینند، و آن را همچون مفهوم اساسی می داند تا سپس از دل آن بتوانند، آخرین  گمان و پندار که مقابل آن هست، یعنی مفهوم یک انسان «خوب»، که خود خامنه ای یا خمینی ست را بیرون بکشند. از دید ملایان همیشه یک دشمن «بد» وجود دارد، تا بتواند انسان «خوب» را توجیه کند.  

همانطور که در بالا آمد، سیستم اخلاقی ملایان برای «نه» گفتن به آنچه بغیر از آنهاست، نیاز به یک دشمن خارجی دارد، و این همان کنش آفرینندگی آنهاست. آنها برای آنکه «کنشی» داشته باشند، اول احتیاج به یک دشمن خارجی دارند. به یک انگیزه بیرونی، که بتوانند به آن «واکنش» نشان دهند. چنانکه نیچه در کتاب «تبارشناسی اخلاق» فصل دهم می گوید: «اخلاق فرومایه گان برای رویش همیشه نخست نیاز به یک جهان بیرونی دشمنانه دارد. به زبان فیزیولوژیک، برای آن که کنشی داشته باشد به یک انگیختار بیرونی نیازمند است.»4 برای ملایان همانند علی خامنه ای این «انگیختار بیرونی»، آمریکا یا اسرائیل است، که به عنوان دشمن بیرونی در ذهن خود آفریده و می تواند به آن «واکنش» نشان دهد.

سیستم اخلاقی رسنتیمنت، که بقول نیچه اخلاق فرومایه گان است، همیشه نیاز به دشمن دارد تا امکان واکنش اخلاقی توجیه شود. باید یک «نظام مقدس» به تعبیر ملایان، در مقابل «شیطان بزرگ» یا آمریکا قرار بگیرد، تا «نظام مقدس» توجیه پذیر باشد. 

Leave a comment

منابع

آشوری، داریوش. تبارشناسی اخلاق، انتشارات آگاه: ١٩٩٨

انقلاب نوعی از دگرگونی یا تغییر رژیم به شکل عمیق و دراماتیک است، که باعث جابجائی طبقات اجتماعی می شود. اما در هیچکدام از انقلابات بزرگ دنیا دیده نشده که کسی یا کسانی در پی تغییر «ملیت» و تبدیل آن به «امت اسلامی» باشند. که در این صورت هدف آن «انقلاب» نیست، بلکه استحاله یا مسخ کردن یک ملت است.

آیت ﷲ خمینی و روحانیون دیگر در ابتدای پیروزی انقلاب اسلامی، تصویر بسیار روشنی از مقوله «جمهوری اسلامی» داشتند. ما بایست در شناخت این پدیده، برخلاف روشنفکران ٥۷، درکی را که خود رژیم از خود دارد قبول کنیم. بعنوان مثال تغییر الگوی «ملت» (Nation) به «امت اسلامی»، توسط آخوند ها.   

روحانیون الگوی «دولت-ملت» را دگرگون ساختن، و بجای «ملت» واژه «امت» را در قانون اساسی شان بکار گرفتند. در واقع الگوی «دولت ایران-ملت ایران» به «دولت جمهوری اسلامی-امت اسلامی» تبدیل شد، و ملت ایران بخشی از امتهای اسلامی به حساب آمد. از دیدگاه روحانیون حاکم، چیزی بنام «ملت ایران» دیگر وجود ندارد، هر چند که برای فریفتن مردم هر از چند گاهی از کلمه «ملت» استفاده می کنند.

مردم ایران شعار«سوریه را رها کن، فکری به حال ما کن» را فریاد می زنند، و منظورشان از «ما» یعنی ما ملت ایران است. در حالی که ملایان، «ایرانیان» را بخشی از امت اسلامی میدانند، که هیچ گونه ارجعیت یا اولویتی، حتی در کشور خودشان، بر آن بخش دیگر که سوریها، فلسطینها و لبنانی ها و به تازگی حوثی های یمنی باشند، ندارند. و برعکس، همانطور که مردم در ایران در عمل تجربه کرده اند، آن بخش دیگر نسبت به ایرانیها اولویت و ارجعیت دارند.

در همان آغاز انقلاب اسلامی، آیت ﷲ خمینی رهبر جمهوری اسلامی با بیان این مطلب که «… ما چقدر سیلی از این ملیت خوردیم. این ها بروند گم شوند…»1 موضع خود را اعلام نمود، و خواستار تشکیل حکومتی اسلامی مبتنی بر «امت اسلامی» شد.

Subscribe now

مهدی طائب، رئیس قرارگاه راهبردی عمار و رئیس سازمان اطلاعات سپاه می گوید:«سوریه استان سی و پنجم و یک استان استراتژیک برای ایران است و اگر دشمن به ما هجوم کند و بخواهد سوریه یا خوزستان را بگیرد اولویت با این است که ما سوریه را نگه داریم». از سخنان مهدی طائب بخوبی مفهوم «امت اسلامی» را می فهمیم. رژیم جمهوری اسلامی کشورهای سوریه و ایران را یکی از اجزا « امت اسلامي» می داند، و بنظر مهدی طائب تفاوتی بین سوریه و ایران نیست، و اولویت با سوریه است تا خوزستان.

در این جستار، اول به واکاوی مسله «ملت» و «امت» می پردازیم. سپس نگاهی به قانون اساسی جمهوری اسلامی و موسسه تنظیم و نشر آثار خمینی، در مورد الگوی «امت اسلامی» می اندازیم. و در پایان نگاهی می افکنیم به کمکهای مالی و انسانی و معنوی جمهوری اسلامی به کشورهای عرب منطقه و همچنین به اولویت وارجعیت دادن آنها نسبت به مردم ایران.

امروزه تمام کشورهای دنیا بر پایه الگوی ملت-دولت (Nation-State) بنا شده‌اند. تعریف ملت-دولت را داریوش آشوری در دانشنامه سیاسی چنین آورده: «… در این نظام، میان دولت یا عالیترین شکل نظم سیاسی، و ملت یعنی «پدیدآورنده نظم سیاسی»، رابطه ای کامل و مطلق برقرار می شود. در این نظام، فرض بر آنست که ملت یک اجتماع انسانی کمابیش همگون است که حس ملیت مشترک دارد و درون مرزهای تعیین شده ی یک دولت مستقل زندگی می کند…».2 (١٦٨:١٣٨٢ آشوری) 

همچنین در تعریف واژه «امت» در سایت «جوان آنلاین»، که وابسته به دولت جمهوری اسلامی می باشد، چنین آمده است: «امت به مجموعه‌اي از انسان‌ها اطلاق مي‌گردد كه هدف و مقصد واحدي آنان را گرد هم جمع نموده باشد. مرز ميان «امت‌ها» مرزي عقيدتي است. همه آنان كه بر محور توحيد، نبوت و معاد متمركز گشته‌اند، امت واحده اسلامي را تشكيل مي‌دهند. از نظر اسلام «امت» مهم‌ترين ملاك تقسيم‌بندي جوامع بشري است».

 با توجه به تعاریف بالا، ملت در: «درون مرزهای تعیین شده ی یک دولت مستقل زندگی می کند» ولی امت: «به مجموعه‌اي از انسان‌ها اطلاق مي‌گردد كه هدف و مقصد واحدي آنان را گرد هم جمع نموده باشد… همه آنان كه بر محور توحيد، نبوت و معاد متمركز گشته‌اند، امت واحده اسلامي را تشكيل مي‌دهند». از این تعریف چنین بر می آید، که جمهوری اسلامی مرزهای بین کشورهای اسلامی را به رسمیت نمی شناسد؛ و همچنین با توجه به تعریف «امت» که قبلا آورده شد، معتقد است که: « مرز ميان امت‌ها، مرزي عقيدتي است» و نه آنچه در تعریف «ملت» آمده: یعنی «مرزهای تعیین شده» سیاسی و زمینی، که سازمان ملل هم آن را به رسمیت شناخته باشد. با این تعاریف جمهوری اسلامی نه مرزهای تعیین شده بین کشورها اسلامی را قبول دارد، و نه ملتهایی که در درون این مرزها زندگی می کنند. چون مرزها را مرز «عقیدتی» و ملتها را «امت اسلامی» می داند.

 خمینی به عنوان طراح حکومت اسلامی در صحیفه نور، در مورد مخالفت اسلام با «ملت» می گوید: «… در صدد باشد که احکام اسلام را پیاده بکند، نه در صدد این باشد که ملیت را احیا بکند. آنهائی که می گویند ما ملیت را می خواهیم احیا بکنیم، آنها مقابل اسلام ایستاده اند، اسلام آمده است که این حرف های نا مربوط را از بین ببرد. افراد ملی به درد ما نمی خورند افراد مسلم به درد ما می خورند. اسلام با ملیت مخالف است. معنی ملیت این است که ما ملت را می خواهیم و ملیت را می خواهیم و اسلام را نمی خواهیم…»3.

سایت موسسه تنظیم و نشر آثار خمینی می نویسد، که آقای خمینی خواهان تشکیل حکومتی مبتنی بر امت اسلامی بوده است و سیاستهای جمهوری اسلامی می بایست در این راستا باشد، و نه در راستای دولت-ملت. «ایشان خواستار تشکیل حکومتی مبتنی بر وحدت امت اسلامی ‌و فراتر از دایره دولتهای ملی امروزی ـ که بر پایه الگوی دولت، ملت بنا شده‌اند – است و دراین راستا سیاست‌های جمهوری اسلامی ‌را طوری تنظیم می‌نماید که فراسوی الگوی ملت – دولت حرکت کند و با در هم شکستن عوامل تفرقه‌افکن، موجبات وحدت و همبستگی مسلمانان جهان و جهان‌شمولی امتی اسلام را فراهم سازد.‏»

به پیروی از آقای خمینی و با الهام از ایشان در اصل یازدهم قانون اساسی با تاکید برمسله «امت» آمده است که همه مسلمانان یک «امت» اند، و طبق همین اصل، جمهوری اسلامی موظف است که سیاست کلی نظام را بر پایه ائتلاف بین آنها قرار دهد. « به حکم آیه کریمه «ان هذه امتکم امة واحدة و أنا ربکم فاعبدون» همه مسلمانان یک امت‌اند و دولت جمهوری اسلامی ایران موضف است سیاست کلی خود را بر پایه ایتلاف و اتحاد ملل اسلامی قرار دهد و کوشش به عمل آورد تا وحدت سیاسی، اقتصادی و فرهنگی جهان اسلام را تحقق بخشد».4 

به یک مورد دیگر در مقدمه قانون اساسی همین رژیم نگاه می کنیم، که چگونه در صدد تشکیل «امت واحد جهانی» هستند، و سرمایه ملت ایران را صرف جنگ افروزی در سوریه، لبنان، عراق، با ادعای تشکیل «امت واحد جهانی» می کنند. «قانون اساسی با توجه به محتوای اسلامی انقلاب ایران که حرکتی برای پیروزی تمامی مستضعفین بر مستکبرین بود زمینه تداوم این انقلاب را در داخل و خارج کشور فراهم می‌کند؛ به ویژه در گسترش روابط بین‌الملی، با دیگر جنبش‌های اسلامی و مردمی می‌کوشد تا راه تشکیل امت واحد جهانی راهموار کند. (ان هذه امتکم امه واحده وانا ربکم فاعبدون) و استمرار مبارزه در نجات ملل محروم و تحت ستم در تمامی جهان قوام یابد.»5

در اینجا و صرفا به عنوان نمونه نگاهی می اندازیم به بعضی از کمکهای جمهوری اسلامی به کشورهای عرب منطقه، در راستای پیشرفت «جنبش های اسلامی» و یاری رساندن به امت اسلامی در راه «تشکیل امت واحد جهانی». که گاهی برای فریب دادن افکار عمومی، به عنوان «محور مقاومت» هم از آنها یاد میشود.

جمهوری اسلامی با هزینه های گزاف، دست به تاسیس گروهی تروریستی به نام «حزب الله»  لبنان زد. که بقول رهبر آن شیخ حسن نصر الله: «بودجه و هزینه و خرج و خورد و خوراک و سلاح و موشک های حزب الله از جمهوری اسلامی ایران می رسد». درجنگ ٣٣ روزه که حزب الله لبنان با اسرائیل داشت، جنوب لبنان به ویرانه ای تبدیل شد. اما جمهوری اسلامی خرج تمام این ویرانی ها را به عهده گرفت، و جنوب لبنان، بهتر از گذشته، و از نو، به شکلی که در این ویدئو مشاهده می کنید، باسازی نمود.    

Subscribe now

«فوروم ایرانیان» در آوریل ۲٠١۷ هزینه مالی دخالت نظامی در سوریه و حمایت از رژیم بشار اسد را گزارش کرده و در این گزارش آمده است: «کمک های نقدی، نفت رایگان، کمک های غذائی، پزشکی و داروئی به سوریه و مهمتر از آن، هزینه ماشین جنگی در سوریه را بررسی میکنیم. در پایان، سرمایه گذاری هنگفت سپاه قدس برای بازسازی خرابی ها و تغییر بافت مذهبی جمعیت در بخش های غربی سوریه از طریق اسکان دادن شیعیان سوری و عراقی طرفدار رژیم ایران را بررسی میکنیم. مجموع این هزینه ها، حداقل سالی 15 میلیارد دلار تخمین زده میشود. یعنی در شش سال گذشته نزدیک به صد میلیارد دلار در سوریه هزینه شده است و چشم اندازی برای پایان این جنگ و نابود شدن سرمایه های ملی ایران در سوریه وجود ندارد».

«تهران قلب فلسطین شد.» این جمله ای بود که یاسرعر فات رهبر جنبش الفتح  بعد از پیروزی انقلاب اسلامی در دیدار با خمینی بیان نمود. و جمهوری اسلامی نیز تا قبل از پشت کردن به یاسر عرفات و جنبش الفتح از کمکهای میلیون دلاری به این جنبش و عرفات دریغ ننمود. اما اکنون این کمکها به گروه تروریستی حماس برای ایجاد اخلال در روند صلح بین اسرائیل و فلسطین می رسد. صدای آمریکا به نقل از ویکی لیکس می نویسد که: «کمک ایران به حماس، ماهانه ۲۵ میلیون دلار» می باشد.

در چهارم نوامبر ۲۰۱۷، شاهد شلیک یک فروند موشک بالستیک از خاک یمن به سمت فرودگاه ملک خالد ریاض بودیم. نشریه  نشنال اینترست می نویسد که این موشکها پیشرفته و اصلاح شده موشکهای اسکاد هستند که از ایران به خاک یمن وارد شده اند. و محمد علی جعفری، فرمانده پیشین سپاه پاسداران از حضور مستشاری ایران در یمن خبر داد. در جمهوری اسلامی، کمک مستشاری معنای خاص خود را دارد، و نه معنای کلاسیک آن. کمکهای «مستشاری» به معنای اعزام نیروی های سپاه قدس، فرستادن موشک، سلاح و مهمات جنگی می باشد. چنانچه در مورد سوریه هم، جمهوری اسلامی به همین شکل عمل کرد.

پیرو «رهنمودهای مقام معظم رهبری» ستاد بازسازی عتبات عاليات در سال ۱۳۸۲ تشکيل گرديد. «موضوع فعالیت ستاد، بازسازی عتبات عالیات و اماکن مذهبی عراق و دیگر کشورها و انجام خدمات علمی، فرهنگی، آموزشی، بهداشتی، عمرانی و فعالیتهای انسان دوستانه می باشد. منابع مالی و دارایی های ستاد از طریق قبول کمک های مالی داوطلبانه از سازمان های دولتی و غیر دولتی و سایر اشخاص خیّر و عاشقان بازسازی حرمهای مطهر تأمین می شود.» در اینجا قابل ذکر است که دولت حسن روحانی از بودجه دولت مبلغ ۲۵۰ میلیارد تومان در اختیار این «ستاد» قرار داده، که منابع مالی آن را مشخص می کند.

اینها نمونه ای از کمکهای جمهوری اسلامی به کشورهای عربی یا امت اسلامی است. که با صرف منابع مالی هنگفت و حتی دخالت نظامی می‌کوشد، راه تشکیل امت واحد جهانی را هموار کند. و این کار از راه متزلزل کردن دولت های منطقه و ایجاد آشوب در این کشورها، صورت می گیرد.

اما جای شگفتی است که چرا جمهوری اسلامی، عراقی ها، لبنانی ها و فلسطینی ها را بر ایرانیان ترجیح می دهد. مگر ایرانیان مسلمان نیستند؟ مگر ایرانیان به قول خود جمهوری اسلامی یکی از اجزا «امت اسلامی» نیستند؟  یک جانباز شیمیایی می گوید: «حاضرم پاکستانی باشم فلسطینی باشم و لبنانی باشم فقط به من کمک کنید. نمی خواهم خانواده ام آواره شوند. من جانباز شیمیایی هستم».

براستی چرا این همه تبعیض؟ مردم در ایران از خود می پرسند مگر اینها هموطن ما نیستند؟ مگر این سرمایه های مردم ایران نیست، که خرج کشورهای عربی می شود؟ چرا نظام جمهوری اسلامی «برای همه مادر است، و برای ما زن بابا!». و ده ها سوال دیگری که به ذهن مردم می آید.

در پاسخ به این سوالات باید گفت که جمهوری اسلامی همانطور که در بخش های مختلف این نوشتار بطور کامل شرح داده شد، یک دولت اسلامیست که بر پایه «امت اسلامی» بنا شده است، و نه بر پایه «ملت ایران». و ملت ایران از دیدگاه روحانیون حاکم بر ایران، بخشی از امت اسلامی می باشند. در اینجاست که «هویت» بطور کلی، و «هویت اسلامی» بطور اخص نقش بسیار تائین کننده ای پیدا می کند. 

نزد دولت اسلامی کسانی یا «امتی» از بیشترین اولویت و ارجعیت برخوردار است، که هویت شان کاملا اسلامی باشد، نه بعنوان مثال ترک مسلمان یا ایرانی مسلمان. تنها مسلمانان عرب این خصوصیت را دارند، که هویتی بجز هویت اسلامی ندارند. ایرانیان هر چند که مسلمان هستند، ولی اول ایرانی هستند و بعد مسلمان. هویت ایرانی با هویت اسلامی یکی نیست و ایران هزاران سال پیش ازظهور اسلام وجود داشته است. هويت ملی ما همان هويت ايرانی است، با تمام آداب و رسوم و البته سوابق تاريخی کشور ایران. طبیعی است که نزد دولتی که بر پایه «امت اسلامی» تشکیل شده باشد کسانی بیشتر قدر و منزلت دارند که صد در صد اسلامی باشند، نه نصف اسلامی و نصف چیز دیگر.  

آیت ﷲ خمینی در صحیفه نور در مورد هویت می گوید: «…آن مردیکه در خارج گفت که اول من ایرانی هستم‚ ملی هستم دوم ایرانی هستم سوم اسلام. این اسلام نیست‚ تو سوم هم اسلامی نیستی»6. آقای خمینی کسی که اول ایرانی است و بعد اسلامی را قبول ندارد. ایشان هویت اسلامی در کنار هویت دیگر را نه تنها نمی پسندد، بلکه چنین فردی را اساسا اسلامی نمی داند.

همین موضوع  «هویت اسلامی» باعث می شود که ایرانی «نیمه اسلامی» در مقایسه با اعراب «تماما اسلامی»، شهروند درجه دوم محسوب شوند. و شامل «لطف و عطوفت» نظام اسلامی قرار نگیرند، و نسبت به ملتهای نامبرده مورد تبعیض قرار بگیرند، چون از دید روحانیون هویت شان کاملا اسلامی نیست.

 چنین است که ایرانی در سرزمین خویش احساس بیگانگی میکند، و یا برعکس احساس میکند که حکومت بیگانه و اشغالگر بر آنها حاکم است. انقلاب اسلامی، انقلابی بود بیشتر بر ضد «ملت ایران»، تا بر ضد حکومت حاکم بر ایران. و همانطور که دیدیم انقلابی بود، که از همان آغاز کار در قانون اساسی «امت اسلامی» را جایگزین «ملت ایران» نمود. و هدفش مسخ  کردن و استحاله کردن ملت ایران در امت اسلامی بود.

اینجاست که یک ایرانی، آنهم نه هر ایرانی، ایرانی که جانباز شیمیایی است می گوید: «حاضرم پاکستانی باشم فلسطینی باشم و لبنانی باشم فقط به من کمک کنید. نمی خواهم خانواده ام آواره شوند. من جانباز شیمیایی هستم». این جمله نشان دهنده این واقعیت است که در جمهوری اسلامی، فلسطینی و لبنانی بودن را بر ایرانی بودن ترجیح می دهند. تا جایی که ایرانی آرزوی فلسطینی و لبنانی بودن می کند.

انقلاب اسلامی تجربه ی بس تلخ و نامیمونی بود، ولی بقولی شاید لازم. آخوندها توانستند از یک شرایط مساعد داخلی و خارجی استفاده کنند، و پیروز شوند. و بار دیگر «ملیت» ما را از ما بگیرند، بسان حمله نخست اعراب مسلمان در جنگ قادسیه. و ما را بار دگر تبدیل به «امت اسلامی» کنند. سرمایه های معنوی، انسانی و مالی مردم ایران صرف جنگ افروزی و بی ثابتی منطقه در کشورهای عربی بکنند، و همانطور که در مقدمه قانون اساسی شان آمده است تا: «راه تشکیل امت واحد جهانی راهموار» کنند. در این «راه» بدا به حال مردمی که بخواهند هویت خود را حفظ کنند، و صد در صد اسلامی نشوند، آنوقت باید که از طرف جمهوری اسلامی در مقایسه با «امت» های یاد شده، مورد تبعیض و بی عدالتی قرار بگیرند. 

اکنون پس از تجربه  براستی هولناکی که نام «انقلاب اسلامی» به خود گرفت؛ و بقول شادروان احمد کسروی که گفت:«ما یک حکومت به آخوندها بدهکاریم»؛ باید گفت که اگر هم بدهکار بودیم، اکنون دیگر بدهی خود را به آخوندها پرداخته ایم. و پس از ١٤ قرن که نیاکانمان به زور شمشیر طعم تلخ «امت اسلامی» بودن را چشیدند، ما هم بار دیگر آن تلخی را تجربه کردیم. ما دیگر نباید جزئی از «امت اسلامی» بمانیم، و شهروند درجه دوم محسوب شویم. باید  هویت ایرانی خود را حفظ کنیم، و کشورمان باید از نو «ایران» شود و نه «ایران اسلامی». ما باید بار دیگر با بازگشت به اصل خویش «ملت بزرگ» ایران شویم.

Leave a comment

منابع:

خمینی در صحیفه نور در مورد هویت ایرانی می گوید: «…آن مردی که در خارج گفت که اول من ایرانی هستم‚ ملی هستم دوم ایرانی هستم سوم اسلام. این اسلام نیست‚ تو سوم هم اسلامی نیستی»1. تاریخ اسلام نشان میدهد که بعد از یورش اسلام، هویت پیشین ملتها نابود، و در هویت اسلامی استحاله شده اند. نمونه ها فراوانند؛ از مصر، تا سوریه و مراکش.

 در این میان «ایران» یک استثناست؛ آنهم بخاطر افراد شجاع و آزاده ای مانند فردوسی، بابک خرمدین و رضا شاه بوده است که اسلام نتوانسته بطور کامل این ملت را مغلوب و استحاله نماید. ولی آیا این پایان کار است؟ و آیا فرهنگ و هویت ایرانی، دیگر از دست اسلامگرایان در امان است؟ هرگز! شورش اسلامی، در سال١٣٥٧، نمایانگر این حقیقت است.

این شورش هر چند که در قادسیه و نهاوند اتفاق نیفتاد، ولی به رهبری و توسط صنفی صورت گرفت که به ادعای خودشان «سیّد» و از تبار تازیان هستند. سعد بن ابی‌وقاص که در جنگ قادسیه در برابر ایران فرمانده سپاه مسلمانان بود، و از این جهت مسلمانان او را «سردار قادسیه» می نامند، هم از همین تبار بود. آخوندها با هر آن چیزی که نشانی از ایران و ایرانی داشته باشد، مثل هم تبارشان (سعد بن ابی‌وقاص) سر ستیز و جنگ دارند. بار دیگر خمینی در صحیفه نور، در مورد مخالفت اسلام با «ملیت» می گوید: «… آنهائی که می گویند ما ملیت را می خواهیم احیا بکنیم‚ آنها مقابل اسلام ایستاده اند‚ اسلام آمده است که این حرف های نامربوط را از بین ببرد. افراد ملی به درد ما نمی خورن افراد مسلم به درد ما می خورند. اسلام با ملیت مخالف است. معنی ملیت این است که ما ملت را می خواهیم و ملیت را می خواهیم و اسلام را نمی خواهیم…»2

خمینی حتی از این هم فراتر می رود، و کشوری بنام «ایران» را منکر می شود: «این حسابهائی که پیش مردم مادی مطرح است که ما ایرانی هستیم و برای ایران چه باید بکنیم درست نیست. ما در خارج از اسلام اصولا کشوری بنام ایران را نمیشناسیم»، و: «اینهائی که میگویند ملت و ملیت بروند گم شوند، این ملیت نقشه ای است که مستعمرین برای ما کشیده اند، میخواهند شما را منحرف کنند از اسلام عزیز. اینها از پس ماندۀ گبرهای متعددی میخورند که صحبت از شئون ملی و از پان ایرانیسم میکردند»(تولدی دیگر ص ٤٩۶ : شفا). 3

خمینی و آخوندهای اشغالگر که امروز می گویند: «ما در خارج از اسلام اصولا کشوری بنام ایران را نمیشناسیم»، فراموش کرده اند که بقول شجاع‌الدین شفا: «یک مسلمان ایرانی، به همین منوال، تنها از این جهت مسلمان است که پدرش مسلمان بوده است، و پدر او نیز بدین دلیل مسلمان بوده که پدری مسلمان داشته است، و پایان این خط زنجیر در هر شرایطی به زرتشتی فلکزده ای میرسد که با شمشیر عرب لااله الا الله گفته بود بی آنکه حتی معنی آنرا دانسته باشد.» (تولدی دیگر ص ٤٣ : شفا) 

Share

پس از حمله مسلمان به ایران و پذیرش اسلام به زور شمشیر، روان تاریخی ما دچار دوپارگی شد. یک پاره آن «ارزشها و هنجارهایی» ایرانی که از قبل داشتیم، و پارۀ دیگر «ارزشها و هنجارهای» اسلامی که به ما تحمیل شدند. این ارزشها و هنجارها با هم در تضاد کامل و مخالفت جدی هستند. دوپارگی دورنی در روان تاریخی مان، باعث می شود که ما بطور پیوسته دچار «بحران هویت» باشیم؛ بخاطر شخصیت دوگانِۀ ما، که می خواهیم هم زمان هم اسلامی باشیم و هم ایرانی.        

دوپارگی در روان تاریخی ما گاه به شکل طرفداری از «خمینی» و گاهی به شکل طرفداری از «رضاشاه» ظهور و واقعیت پیدا می کنند. خصوصیتهای خمینی و رضا شاه هر دو در روان دوپارۀ تاریخی ما وجود دارند، و این دو شخصیت متضاد نشان از بحران هویتی ما می کند، چرا که دارای ارزشهای متضاد و مخالفند. رضاه شاه آن پارۀ «هویت ایرانی»، و خمینی آن پارۀ «هویت اسلامی» ما است. در پاراگراف بعدی با آوردن یک مثال از این دو شخصیت متضاد، و ارزشهای متضاد آنها موضوع را روشنتر می کنیم. 

خمینی پس از ۱۵ سال تبعید، در پاسخ به خبرنگاری که پرسید «از بازگشت به ایران چه احساسی دارید»، گفت: «هیچ!». بعدها نشان داد، که نه تنها نسبت به ایران «هیچ» احساسی ندارد، بلکه ادعا کرد که: «ما در خارج از اسلام اصولا کشوری بنام ایران را نمیشناسیم». اما احساس رضاه شاه نسبت به ایران از نوع دیگری است. او هنگام بازگشت به ایران از راه های خاکی عراق، پس از خاموش کردن فتنه خزعل در سفرنامه خوزستان می گوید: «جبال برف‌آلود ایران مدتی بود که نمایش داشت و افق بی‌تغییر عراق را چون دیواری جلیل و مزین به آسمان مربوط می‌ساخت. اما درشکه در رسانیدن ما به خاک وطن، مثل این بود که تعللی دارد یا شدت شوق، حرکت او را در چشم من کُند و تعلل‌آمیز جلوه‌گر می‌ساخت… عاقبت به خاک ایران رسیدیم. چنان شور و سروری در من ایجاد گردید که بی‌اختیار از درشکه فرود آمده بر خاک افتادم و بر زمین بوسه دادم. در هیچ واقعه این قدر رقت نکرده بودم. خاک این سرزمین مقدس، گویی توتیایی بود که چشمِ انتظار کشیده‌ی ما را روشنی بخشید… از حُب وطن راسخ‌تر هیچ ریشه محبتی در قلب انسان فرو نرفته است… خدا عمر بدهد که این وطن جذاب و عزیز را به قدری آباد کنم که حتی خائنان راحت‌طلب سست‌عنصر عیاش [کنایه به احمد شاه است] هم آن را ترک نگویند و خارجه را بر آن ترجیح ندهند».

Subscribe now

در مثال بالا خمینی و رضا شاه دو پارۀ هویتی و کاملا متضاد ملت ما را به تصویر می کشند. یک طرف آن که به ایران «هیچ» احساسی ندارد، و طرف دیگر که «همه چیز برای ایران» می خواهد. اینگونه احساسات یا عقاید پارادوکسال، ناسازگار و غیرممکن و ناشدنی است؛ و فقط در هویت دوپارۀ ملت ما ممکن است. این روان گسیختگی یا دوپارگی که نشان شخصیت دوگانه (اسلامی و ایرانی) است، تا کی می تواند ادامه یابد؟ سعدی می گوید که «دو پادشاه در یک اقلیم نگنجند»، و نهایتاً یک سو باید پیروز شود.

خمینی در سال ١٣٥٧ با استفاده از «بحران هویت» و دوپارگی و گسیختگی روان تاریخی ما، و همچنین عوامل داخلی و خارجی دیگری که در شورش ٥٧ تاثیر داشتند، توانست بار دیگر بعد از جنگ قادسیه، برای دومین بار کشور ایران را با استفاده از «هویت اسلامی»، اشغال نماید.

اما این بار شاید شاهد پایان این نبرد ١٤٠٠ ساله میان این دو هویت باشیم. نبردی که امروز بین «ملت ایران» و «جمهوری اسلامی» در جریان است. این بار در صورت پیروزی «انقلاب ایرانی» که در جریان است، و کاملا ضد آن «شورش اسلامی» است؛ می توانیم «بحران هویت» و دوپارگی و گسیختگی روان تاریخی مان را کاملاً حل نماییم. چرا که حل این بحران امکان پذیر نیست، مگر اینکه یکی از سوهای این تضاد بطور کامل پیروز شود و یا آن سوی دیگر آنقدر بی توان و بی قدرت شود که دیگر تاثیر جدی در زندگی مردم نداشته باشد.

Leave a comment

منابع

توهماتِ جمهوری اسلامی فراوان بوده، و رژیم اسلامگرا بدلیل ماهیت ایدئولوژیک خود، هیچوقت از شکست این توهمات درس نگرفته. یکی از این توهمات، رؤیای «هلال شیعی» و «امت اسلامی» ست. توهم «امت اسلامی» یکبار در سال ۲٠۲١ با خیزش مردم عراق و لبنان که خواهان خروج جمهوری اسلامی از کشورشان بودند، درهم شکست.

Subscribe now

علی خامنه ای از امت سازی، یعنی  همسان سازی (Assimilation) مردم ایران و عراق، به مناسبت سیرک اربعین، دادسخن داد. هر چند که این «سیرک» هم به جهنمی برای جمهوری اسلامی در عراق تبدیل شد، و معترضین عراقی بر ضد جمهوری اسلامی و گروهای وابسته به آن شعار «ایران (جمهوری اسلامی) برو بیرون» سر دادند.

«امت سازی» یا همسان سازی یکی از پروژه های جمهوری اسلامی است، برای بوجود آوردن «امت اسلامی». مرز بین امت اسلامی و دیگران مرز عقیدتی است، نه مرزهای موجود بین کشورها(جغرافیا). در تعریف امت اسلامی، در سایت «جوان آنلاین» چنین آمده است: «امت به مجموعه‌اي از انسان‌ها اطلاق مي‌گردد كه هدف و مقصد واحدي آنان را گرد هم جمع نموده باشد. مرز ميان «امت‌ها» مرزي عقيدتي است. همه آنان كه بر محور توحيد، نبوت و معاد متمركز گشته‌اند، امت واحده اسلامي را تشكيل مي‌دهند. از نظر اسلام «امت» مهم‌ترين ملاك تقسيم‌بندي جوامع بشري است».

بعد از صرف هزینه های هنگفت از جیب ملت ایران، جمهوری اسلامی در تشکیل «امت واحده اسلامی» در این کشورها ناکام مانده است. و خیزش مردم عراق و لبنان این آرزوهای خام را بر باد داد. مردم آن کشورها نشان دادند، که نه تنها هیچگونه همگونی و سازگاری با «امت واحده» جمهوری اسلامی ندارند، بلکه خواهان خروج جمهوری اسلامی از کشورشان هستند.

Subscribe now

اما چرا پروژه «امت سازی» مانند دیگر پروژه های جمهوری اسلامی در عمل شکست خورده است؟ زیرا که «امت» مفهومی است عقیدتی و بر محور توحيد، نبوت و معاد استوار است و تنها مسلمانان باورمند را در بر می گیرد. در صورتی که یک «ملت» برخلاف «امت»، بقول «ارنست رنان» (Ernest Renan) دارای «روان» است و همه افراد جامعه را شامل می شود، صرف نظر از عقیده شان. روان یک ملت دربرگیرنده اکنون و آینده می باشد، با کوله باری از فرهنگ و تاریخ مشترک.

جمهوری اسلامی ظرف دهه ها تمام امکانات انسانی، مالی و نظامی ملت ایران را صرف پروژه یا گفتمان «امت سازی» در ایران، عراق، سوریه، لبنان و یمن و دیگر کشورهای عربی کرده است. بخشی از این هزینه های نجومی را در این لیست مشاهده می کنید.

Share www.fparsee.com

در حالی که تمام کشورهای دنیا بر پایه الگوی ملت-دولت (Nation-State) بنا شده‌اند، نه بر اساس مسیحیت یا بودایست یا مذاهب و ادیان دیگر. این تنها جمهوری اسلامی ست که «امت» را جایگزین «ملت» نموده، و درصدد تشکیل «امت واحد جهانی» است. 

جمهوری اسلامی هنوز هم در توهم «امت اسلامی» و رؤیای «هلال شیعی» به سر می برد. از آنجایی که در قاموس جمهوری اسلامی شکست وجود ندارد، حتی زمانی که در عراق و لبنان شکست بخورد. این شکست را باید با سرنگون کردن این نظام به آن قبولاند.

Leave a comment

تجاوز جنسی در زندانهای ولایت فقیه، سیستماتیک یا سازماندهی شده است، و با حکم شرعی و صدور فتوا از جانب آخوندها و به وسیلۀ نیروهای امنیتی صورت می گیرد. 

هر چند پذیرفتن آن از طرف مردم مشکل و باورنکردنی است، ولی با افشا شدن نمونه های مختلف در دهۀ شصت تا جنبش «زن-زندگی-آزادی»، می رود تا به عنوان یک واقعیت، در زندانهای جمهوری اسلامی، از طرف مردم پذیرفته شود.

Share

به تازگی یلدا دهقانی دختر شجاع ایرانی که در جنبش «زن-زندگی-آزادی» شرکت کرده بود، چگونگی تجاوز نیروهای امنیتی به خودش را  افشا کرد. سخن گفتن از تجاوز جنسی در جوامع اسلامی تابوست. به دلایلی از قبیل، باکرگی و پرده بکارت و ترس از قضاوت دیگران و یا به اصطلاح «آبرومداری»، قربانیان تجاوز را به سکوت وامیدارد. اما سخن گفتن از آن نشان از «شخصیت قوی» دارد، که یلدا دهقانی نمونه آن است. او می گوید که بعد از آزادی با قرار وثیقه تا تشکیل دادگاه، بازجویان او بارها به وی زنگ زده اند و او را تشویق به «خودکشی» کرده اند. 

می دانید که در جنبش «زن-زندگی-آزادی»، ما شاهد خودکشی مشکوک تعداد زیادی از زندانیان سیاسی بعد از آزادی از زندان بودیم. چه بسا که آنها هم، مانند یلدا دهقانی قربانیان تجاوز جنسی جمهوری اسلامی بوده اند. 

بجاست که یادی از افشای سند تجاوز جنسی به جاویدنام نیکا شاکرمی قبل از کشته شدنش بکنیم. و همچنین به تایید نهادهای حقوق بشری از جمله دیده بان حقوق بشر و سازمان عفو بین الملل ، که «نیروهای امنیتی از تجاوز برای سرکوب مخالفان و گرفتن اعتراف اجباری استفاده می کنند»، هم اشاره ای کرده باشیم.

در مقدمه این نوشته ادعا کردیم که «تجاوز جنسی در زندانهای ولایت فقیه سیستماتیک» است. برای اثبات این مدعا، از رویدادهای «دهۀ شصت» و «فتوای مصباح یزدی» بهره می جوییم. 

Subscribe now

دهۀ شصت

دهۀ شصت که بعضی از کارگزاران رژیم آن را «دوران طلائی امام» می نامند، از دید جاوید رحمان گزارشگر ویژه سازمان ملل، دوران جنایت علیه بشریت و نسل کشی بود. در این دوره، اعدامها یا کشتار در زندانها، فتوای خمینی در مورد اعدام زندانهای سیاسی، هیئت مرگ، کشتار ۶۷، و مخصوصاً نام اسدالله لاجوردی معروف به جلاد اوین، مادران خاوران و تجاوز جنسی به دختران باکره قبل از اعدام، هرگز فراموش نمی شود.  

تجاوز جنسی به دختران باکره پیش از اعدام، با این توجیه صورت می گیرد، که ملایان با استناد به نظر اسلام می گویند، دختری که رابطه جنسی نداشته و باکره است، بی گناه به شمار می رود و اگر اعدام شود، به بهشت می رود. پس بعضی از ملایان با فتوای شرعی، و برای جلوگیری از بهشت رفتن دختران سیاسی محکوم به اعدام، در شب پیش از اعدام آنها را اجباراً به صیغه یکی از پاسداران یا کارگزاران دیگر زندان در می آورند. تا با تجاوز از آنها رفع بکارت شود، و بعد اعدام شوند. و پاسداران فردای آن روز بعد از اعدام آن دختران ستمدیده، مقداری پول یا شیرینی به عنوان عقد شرعی همچنین همراه با خبر اعدام دخترشان به خانواده شان می دهند.

به این دلیل و بهانۀ قرون وسطی، چندش آور، نفرت انگیز و ضد بشری است، که تجاوز صورت می گیرد: قبل از اعدام دختران باکره باید به آنها تجاوز شود تا به بهشت نروند. 

در سایت عدالت برای ایران تحت عنوان «جنایت بی عقوبت» آمده است که، تجاوز به دختران باکره، با استناد به آیاتی از قرآن و نیز فتاوای شرعی انجام می شده:                  

«براساس نتایج این تحقیق، برخی از انواع شکنجه جنسی همچون تجاوز به دختران باکره پیش از اعدام، به طور سازماندهی شده و بر اساس دستور آیت الله منتظری درباره عدم اعدام دختران، به نقل از آیت الله خمینی، رهبر وقت جمهوری اسلامی اعمال می شده است؛ هرچند به گفته آیت الله منتظری از دستور او سوءبرداشت شده بوده است. همچنین، آیاتی از قرآن و نیز فتاوای شرعی که زنانی را که در جنگ با کفار یا سایر دشمنان اسلام به اسارت گرفته می شدند، غنیمت جنگی و در حکم اموال سپاهیان اسلام تلقی می کند، در خدمت توجیه شرعی تجاوز به زنان زندانی قرار می گرفته است»

حسینعلی منتظری در کتابش اعتراف می کند که تجاوز به دختران باکره قبل از اعدام، امری کاملا رایج و سیستماتیک بوده: «بسیاری از آنان که در ارتباط با سازمان مجاهدین دستگیر شده بودند،‌ دختر بودند و آنها را به جرم محاربه اعدام می کردند…. من به مقامات قضائیه و زندان اوین و سایرین به نقل از امام گفتم که نباید دختران مجاهد را اعدام کرد و به قاضی ها گفتم که برای دختران فرمان اعدام ننویسید. این چیزی است که من گفتم ولی آنها صحبتهای مرا تحریف کردند” و از قول من گفتند: «دختران را اعدام نکنید. اول یک شب با آنها ازدواج کنید و بعد آنها را اعدام کنید.»

این نوشتۀ منتظری نشان از پذیرش و اقرار به تجاوز سیستماتیک یا سازماندهی شده به دختران باکره در زندانهای جمهوری اسلامی از طرف شکنجه گران می دهد.

دهۀ شصت را با اعترافات آخوند حسین مرتضوی‌ زنجانی، یکی از مقامات پیشین قضایی جمهوری اسلامی، رئیس سابق زندان اوین، در کلاب هاوس به پایان می بریم. او اعتراف می کند که تجاوز به دختران باکره قبل از اعدام در زندانهای مخوف ولایت فقیه بطور سیستماتیک صورت می گرفته است. این اظهارات به عنوان شهادت در دادگاه قابل استناد است.

Share

فتوای مصباح یزدی

در ۲۳ مرداد ۱۳۸۸ آخوند مصباح یزدی به همراه محمود احمدی نژاد در کنار چاه جمکران واقع در حسینیه خامنه ای در جمع بازجویان و نیروهای امنیتی حاضر شدند، و مصباح یزدی به سوالات شرعی آنها در زمینه تجاوز جنسی به زندانیان پاسخ داد، و بعضاً فتوا صادر نمود. که در پایین به برخی سوالات و جوابهای آخوند مصباح اشاره میشود. 

۱- آیا بازجو میتواند به زندانی تجاوز جنسی کند تا اعتراف بگیرد ؟  

ج – احتیاط واجب آن است که قبل از اینکار حتما وضو بگیرد و هنگام عمل ذکر گوید. اگر زندانی زن است هم از فرج و هم از دو بر دخول اشکال ندارد بهتر است در محل بازجویی کس دیگری نباشد. اما اگر زندانی مرد است احوط است در حضور دیگر باز جویان دخول صورت گیرد.

۲- تجاوز به دختران باکره در زندان چه حکمی دارد ؟ 

ج – اگر قرار است زن را اعدام کنند، برای بازجو به اندازه یک حج تمتع واجب صواب دارد و به همان اندازه بر گناهان دختر افزوده میشود. اما اگر زندانی قرار نیست اعدام شود، به اندازه زیارت کربلا برای بازجو صواب دارد.

 مصباح یزدی در پاسخ به پرسش «تجاوز به دختران باکره» نه تنها این عمل شنیع را تایید و درست میداند، بلکه برای بازجویان که مرتکب این جنایت می شوند، پاداش هم تعیین می کند. 

 تجاوز جنسی که عملی ضد بشری و زشت و ناپسند است، به پسران و دختران در زندان ولایت فقیه هنوز هم بطور سیستماتیک یا سازماندهی شده صورت می گیرد. چون برخی ملایان بر این عقیده هستند که در اسلام قبل از اعدام دختران باکره، باید به آنها تجاوز شود تا به بهشت نروند. یا همچنین، زنانی را که در جنگ با کفار یا سایر دشمنان اسلام به اسارت گرفته می شدند، غنیمت جنگی است و در حکم اموال سپاهیان اسلام تلقی می شود. در حکومت ملایان با استناد به اینگونه احادیث و آیات، فتوای شرعی صادر می کنند، و پاسداران و بازجویان هم مسئول اجرای آن می باشند. نمونه بارز آن، فتوای مصباح یزدی است که می گوید: «…اگر زندانی زن است هم از فرج و هم از دو بر دخول اشکال ندارد…». 

Leave a comment

رژیم جمهوری اسلامی خود را تنها رژیم «مشروع» در جهان می داند. و رسالت آن نجات «مستضعفان جهان» و اسلامی کردن دنیاست. و بر این باور است که برای «رهایی بشریت» از دست «ظالمان» موظف است که در تمام جبهه ها نبرد کند. همین باور ایدئولوژیک است که آن را به یک رژیم جنگ افروز تبدیل کرده است. رژیمی که هم اکنون با نیروهای نیابتی خود با اکثر کشورهای منطقه در حال جنگ است. در ادامه این مطلب به این موضوع که آیا جنگ افروزی در نهاد یا سرشت جمهوری اسلامی است، خواهیم پرداخت. 

دارالاسلام و دارالاکفر(دار الحرب)

در جهان بینی جمهوری اسلامی، جهان به دو بخشِ «دارالاسلام» و «دارالاکفر یا دار الحرب» تقسیم می‌شود. دانشنامه جهان اسلام این دو واژه را به این شکل تعریف می کند:

«مراد از دارالاسلام  در متون و منابع اسلامی، سرزمین اسلام یعنی سرزمینی است که اسلام در آن ظهور و بروز دارد، خواه از آن جهت که بیشتر ساکنان آن مسلمان اند و خواه از آن رو که ساختار و قوانینی برآمده از اسلام بر آن حاکم است. در برابر، مراد از دارالاکفر و نیز دارالحرب، سرزمین کفر یعنی سرزمینی است که بیشتر ساکنان آن غیر مسلمان اند و حاکمیتش در اختیار کفار است».

جنگ علیه کشورها یا سرزمین های «دارالاکفر یا دار الحرب» برای گسترش اسلام، طبق تعلیمات اسلامی پذیرفته شده است. معنی «دار الحرب» در لغت نامه فارسی چنین آمده است: «سرزمین دشمن که در آنجا جنگ کنند». این بدان معناست، که باید در «دار الحرب» جنگید. سپس آن سرزمین را اشغال نمود، و به “دارالاسلام” ملحق کرد.

اسلامگرایان معتقدند که بوسیله «اسلامی کردن جهان» به «صلح اسلامی» خواهیم رسید. صلح اسلامی، که بعد از «جنگ» برای گرفتن سرزمینهای غیر اسلامی بدان می رسیم. در اینجا بد نیست که بدانیم منظور ایشان از «سرزمینهای غیر اسلامی»، چیست؟

طبق تعریف پیشین، سرزمینهای غیر اسلامی، به سرزمینهایی گفته میشود که «…بیشتر ساکنان آن غیر مسلمان اند…». و این کشورها شامل آمریکا، کشور های اروپائی، روسیه، چین، ژاپن، استرالیا و کانادا و آمریکای لاتین و بسیاری از کشورهای دیگر می باشند. البته بجز، کشورهای خاورمیانه و بخشی از آفریقا، که جزء “دارالاسلام” محسوب می شوند. بد نیست این را هم اضافه کنیم، که بر عکس کشورهای مسلمان، اکثر کشورهای غیر اسلامی دارای زرادخانه اتمی هستند. و به همین خاطر است، که این «تهدید» را جدی نمی گیرند.

این جهان بینی دوآلیستی نه تنها هیچ سازگاری با پلورالیسم و مدارا و تلورانس و همزیستی مسالمت آمیز ندارد، بلکه رسماً به همۀ کشورهای «غیرمسلمان» اعلان جنگ کرده است. و به همین خاطر است که خمینی  می گفت «جنگ جنگ تا رفع فتنه در عالم».

«جنگ جنگ تا رفع فتنه در عالم»

خمینی در این ویدیو، که سخنرانی وی در ٢٠/٠٩/١٣٦٣ می باشد، هدف و منظور اسلام از جنگ را مشخص می کند. و به تفسیر آیه ١٩٣ سوره بقره «و قاتلوهم حتى لا تكون فتنة»، که به تفسیر ایشان یعنی «جنگ جنگ تا رفع فتنه در عالم» است، می پردازد. گفته های وی را در اینجا می خوانید:   

«آنهایی که گمان می کنند که اسلام نگفته است جنگ جنگ تا پیروزی اگر مقصودشان این است که در قرآن این عبارت نیست درست می گویند، و اگر مقصودشان این است که بالاتر از این با زبان خدا نیست اشتباه می کنند. قرآن می فرماید وَقَاتِلُوهُمْ حَتَّى لا تَكُونَ فِتْنَةٌ. همه بشر را دعوت می کند به مقاتله (جنگ) برای رفع فتنه. یعنی جنگ جنگ تا رفع فتنه در عالم. این غیر از آن چیزی که ما می گوییم، ما یک جزء کوچکیش را گرفتیم برای اینکه خوب ما یک دایره خیلی کوچکی از این دایره ی عظیم واقع هستیم و می گویم که جنگ تا پیروزی. مقصودمون هم پیروزی بر کفر صدامی نیست، یا پیروزی بر فرض کنید بالاتر از اون. آن چه قرآن می گوید این نیست، او می گوید جنگ جنگ تا رفع فتنه از عالم. یعنی باید کسانی که تبعیت از قرآن می کنند در نظر داشته باشند که باید تا آنجایی که قدرت دارند ادامه به نبرد شان بدهند تا اینکه فتنه از عالم برداشته بشود.»

بر اساس این گفتۀ خمینی مقصود از «جنگیدن»، پیروزی بر صدام حسین یا بالاتر از او نیست. بلکه تا زمانی که «فتنه» در «دارالاکفر یا دار الحرب» هست، باید مسلمانان بجنگند. و جمهوری اسلامی هم موظف است که مردم ایران را در این راه بسیج نماید، تا رفع «فتنه» نمایند.  

برای «جنگ تا رفع فتنه در عالم»، و بسیج عمومی مسلمانان، جمهوری اسلامی سپاه قدس را تشکیل داده، که تنها وظیفه آن صدور انقلاب اسلامی و محافظت از آن است.

Share

صدور انقلاب اسلامی

در سامانه ویکی پدیا زیر عنوان «سیاست صدور انقلاب اسلامی ایران» می خوانیم که: «سیاست صدور انقلاب ایران اندیشه‌ای است امت گرا که بر پایه جهان‌بینی شکل می‌گیرد. هدف آن ایجاد یک اتحاداسلامی راهبردی و فراگیر است که پس از انقلاب ۱۳۵۷ در ایران و به وسیله انقلابیون اسلامگرا قوت گرفت».

همانجا زیر عنوان «وظیفه سپاه» از قول گاردین می نویسد: «وظیفه سپاه قدس حفاظت از انقلاب و صدور آن به کشورهای اسلامی است. جوامع شیعه نشان داده‌اند که بسیار مستعد انقلاب هستند و با سپاه قدس همراهی خواهند داشت. البته سپاه قدس متحدان سنی نیز دارد، مانندحماس [در] غزه».

صدور انقلاب اسلامی با هدف «اتحاد اسلامی» و تشکیل «امت واحده اسلامی» و با کمک نیروی سپاه قدس همیشه از سیاست های راهبردی جمهوری اسلامی بوده است. آقای منتظری در مصاحبه ای با اشاره به «شعارهای تند»، از قبیل «صدور انقلاب» و «امروز ایران، فردا عراق» می گوید؛ که این شعارهای تند باعث «وحشت» کشورهای مجاور و همسایه شد. بعد از این موضوع ایشان با خمینی دیداری حضوری داشته اند:

«به ایشان گفتم که همیشه در دنیا رسم است در کشوری که انقلاب می‌شود، هیأت‌های حسن‌نیت به کشورهای مجاور می‌فرستند و به آن‌ها پیام می‌دهند که ما با شما کاری نداریم و روابط همان‌طور [مانند دوران پیش از انقلاب] خواهد بود؛ ما متأسفانه این‌کار را نکرده‌ایم و هرچه زودتر این کار را انجام دهیم، بهتر است؛ به‌خصوص که صدام زمزمه جنگ می‌کند و او قرارداد الجزایر را پاره کرده، و بنابراین باید زودتر جلوی جنگ را بگیریم. ایشون فرمودند که نه این حرفها چیست، گفتم که آقا ما نمی‌توانیم دور کشورمان دیوار بکشیم، بالاخره می خواهیم با کشورهای همسایه روابط داشته باشیم. ایشون فرمودند نه‌خیر؛ ما می‌خواهیم دور کشور دیوار بکشیم!»

هنوز هم پس از گذشت ٤۶ سال، سیاست جمهوری اسلامی بر «صدور انقلاب اسلامی» استوار است. این سیاست یکی از ویژگی های ذاتی جمهوری اسلامی است. چرا که «انقلاب اسلامی» به قول اسلام گرایان رسالت جهانی دارد، و رسالت آن نجات «مستضعفان» و اسلامی کردن جهان است. سامانه پرتال خمینی از قول وی می نویسد:

«این وظیفه اولیه ما و انقلاب اسلامی ماست که در سراسر جهان صلا زنیم که ای خواب رفتگان! ای غفلت زدگان! بیدار شوید و به اطراف خود نگاه کنید که در کنار لانه های گرگ منزل گرفته اید. برخیزید که اینجا جای خواب نیست! و نیز فریاد کشیم سریعاً قیام کنید که جهان ایمن از صیاد نیست! آمریکا و شوروی در کمین نشسته اند، و تا نابودی کاملتان از شما دست نخواهند داشت.»

در این مورد، شعارهای معروف دیگری از طرف سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و سران نظام وجود دارد، که از آن جمله می توان به: «انقلاب اسلامی ایران محدود به مرزهای جغرافیایی نیست» یا «انقلاب اسلامی مرز نمی شناسد» اشاره کرد. این شعارها در سامانه های رسمی نظام موجود است. وجود این شعارها در کنار گفتۀ خمینی نشان می دهد که «صدور انقلاب اسلامی» یکی از مهمترین اولویت های جمهوری اسلامی ست. 

جمهوری اسلامی با کمک نیروی سپاه قدس و با هزینه های گزاف توانسته است که منطقه را به آشوب بکشاند و اسم این آشوب را «صدور انقلاب» بگذارد. صدور انقلاب باعث شده جمهوری اسلامی توسط نیروهای نیابتی خود در پنج جبهه یعنی، عراق، سوریه، لبنان، فلسطین و یمن، و البته به حساب ملت ایران، حضور داشته باشد.

سیاست صدور انقلاب اسلامی با ایجاد آشوب و جنگ، و متزلزل کردن دولت های منطقه، واکنش طبیعی آن کشورها را در پی داشته است. تمامی کشورهای خاورمیانه، از اسرائیل تا کشورهای عربی، همه با هم (به گفته خمینی)، در جبهه واحد، در کنار یکدیگر، با کنار گذاشتن اختلافات قدیمی، در مقابل جمهوری اسلامی ایستاده اند. تا جلو جنگ افروزی و یا چیزی که جمهوری اسلامی آن را «صدور انقلاب اسلامی» می داند را بگیرند.

در این نوشته، دو مبحث را که نشان «جنگ افروز» بودن در ذات و یا نهاد جمهوری اسلامی هست، را بررسی کرده ایم. اول مبحث جهان بینی و تئوری، یعنی دارالاسلام و دارالاکفر، و دوم مبحث عملی، که صدور انقلاب اسلامی و تشکیل سپاه قدس است. در هر دو این مباحث بطور آشکار و غیر قابل انکاری مشاهده می شود، که جنگ افروز بودن جز جداناپذیر سرشت و نهاد جمهوری اسلامی است.

Leave a comment